16 Carriacou-Martinique (English text too)

Antiquia 20 dec 2008
Nr 16 Carriacou-Martinique (This time I did not translate the text, the pictures show all)
cat.boanerges@gmail.com

Op een Zondag ga ik naar de tewaterlating van "Tradition", een gerestaureerde Carriacou Sloop.
Frank Pearse heeft haar gekocht van Norman Roberts wiens vader de boot heeft gebouwd in Windward als zeilende werkboot in 1982. De boot werd gebruikt voor handel (en smokkel) tussen St.Maarten en Carriacou. De boot werd op dat moment omgebouwd tot motorboot met dekhuis. Norman is zelf visser met een zelf gebouwde vissersboot. Frank heeft Tradition weer tot de orininele zeilenboot omgebouwd met behulp van scheepsbouwers uit Windward. Deze zijn van Schotse afkomst. De scheepsbouw is hier ontstaan nadat de plantages ophielden te bestaan als gevolg van de opheffing van de slavenij rond 1850. De ex-slaven wilden niet meer op de plantages werken. De mensen van Windward voelen zich dan ook niet hetzelfde als de andere bewoners van Carriacou.( totaal 5000 inwoners) Overal op de kleine Antillen kom je de Carriacou Sloops nog tegen, meestal als kleine vrachtboten en soms als charterjacht. Daar de boten op een eenvoudige en grove manier gebouwd zijn hebben ze geen lange levensduur. En de bouw van nieuwe schepen stopte, dus het ligt voor de hand dat dit type boten zal verdwijnen. Frank wil met de restauratie van deze boot de belangstelling in de Carriacou Sloop weer op te wekken en het oude ambacht van scheepsbouwer in leven houden. De schepen worden zonder plan gebouwd van hout dat deels lokaal in het bos gewonnen wordt. De bouwer is architect, houtleverancier, scheepstimmerman en schilder tegelijk. En vaak ook nog de eigenaar die er geld mee gaat verdienen. Eigenlijk een soort individuele amateur scheepsbouwer. Dit maakt dat het moeilijk is om de mensen hier warm te krijgen om voor een markt te bouwen of aan restauratie en onderhoud te gaan doen als beroep. Als ze een boot willen hebben bouwen ze er een en als jij er een wilt hebben kan dat ook, maar ze maken zich er niet druk om, het moet wel leuk blijven. Om jongeren te interresseren voor het beroep van scheepsbouwer is een moeilijke zaak. Tradition staat klaar voor de tewaterlating en helt een beetje over naar bakboord (links) en steunt op vier korte paaltjes.Vier man zullen met bijlen de paaltjes snel korter kappen waardoor de boot over gaat hellen en opeens op zijn zij zal vallen. Daarna wordt de boot met handkracht over rollen in het water getrokken. In dit geval staat het schip met het roer naar zee omdat het een jaar geleden op de kant getrokken is voor de ombouw. Het roer en de kiel zullen nu in de modder kunnen komen vast te zitten wat niet het geval is als het met de boeg naar zee staat..
De priester heeft het schip gezegend, en is is een kip geslacht op het voordek wat geluk zou moeten brengen. Allen die iets met het water te maken hebben op het eiland zijn aanwezig. Om 11 uur kan de tewaterlating beginnen. Vier man kappen in enkele minuten de paaltjes tot korte stompjes en de boot valt met een klap op zijn op zijn kant. Voor enkele toeschouwers die zelf scheepsbouwer zijn is dit een heel speciaal moment. Die hadden hiervan gehoord maar nog nooit gezien.
Nu gaat iedereen trekken aan een takel die van de boot naar een anker in zee gaat. De boot schuift wat in het water maar blijft steken in de modder. De rollen onder het schip liggen niet goed en het zijn er te weinig. Jong en oud heeft commentaar en geeft adviezen. Er is geen centrale leiding. Dat schijnt normaal te zijn bij elke tewaterlating. We zijn al enige uren aan het werk en Tradition wil niet verder het water in. Gelukkig is het tij stijgend. Op een gegeven moment is er ruimte om het schip met de vissersboot van Norman Roberts rond te trekken zodat de boeg naar zee wijst. Met vereende kracht wordt geduwd en gesleurd en na 5 uur werken ligt Tradition weer in het water.

Een week later zeil ik naar Grenada. Voor een afspraak met de tandarts en om Hans, mijn broer op te halen. Ik merk al snel dat ik moet wennen aan dat er iemand permanent om me heen is. Gelukkig is Hans erg makkelijk en Boanerges groot met ieder een eigen romp. We zeilen terug naar Carriacou en vermaken ons met duiken terwijl er boven water erg veel regen valt. Zonder zon zijn de kleuren onder water minder mooi, voor de natheid maakt het niet uit. De onderwaterfotos op de website zijn een een selectie van fotos genomen tijdens een lange periode. Het blijft een erg natte Novembermaand. Op een dag varen we weg van Carriacou, op naar Martinique en St.Maarten. Het geeft mij een speciaal gevoel. Ik heb hier 5 maanden gelegen in het hurricane seizoen. Een mengeling van weemoed en opluchting. Weemoed omdat ik hier zoveel leuke mensen ontmoet heb en opluchting omdat er weer verandering in mijn leven komt, zeilen en nieuwe eilanden.
Union Island en de Tobago Cays geven een echte vakantiesfeer. We duiken veel in Bequia en bij Soufriere op St.Lucia. De twee Pitons (bergen) daar vormen s'avonds een prachtig uitzicht en zorgen elke dag voor regen. Dat geeft een heel speciale sfeer. Hans is van mening dat er nooit wind is als hij met mij zeilt. Deze keer heeft hij ongelijk. Van November tot Februari staat hier overwegend een Noord Oosten wind van 15-25 Bf. Dat maakt dat we flink en nat aan de wind zeilen in een prachtig zonnetje. Een maand nadat Hans aan boord kwam lever ik hem af in Martinique. Het is een ontspannen en leuke tijd geweest. We hebben veel gedoken en Hans heeft zijn 50ste duik gemaakt. Hij gaat terug naar het drukke Nederland waar de crisis heerst. Ik merk er nog weinig van.