01 Amsterdam-Falmouth

De bijbehorende fotos zijn verwijdert

Scheepsbericht 1-26 mei-12 juni 2007
19 mei 2007: 2 weken voor vertrek, Boanerges is een slagveld, alle electra panelen liggen open, overal spullen die ergens opgeborgen moeten worden. De laatste zaken moeten nog van de werkcontainer in de boot. Ik voel dat ik te weinig tijd heb. Woensdags ga ik eens aandacht geven aan mijn afscheidsfeestje van zaterdag. Mijn vrienden bieden aan eten te maken en de boodschappen te doen. Wonderlijk, ik heb nog nooit een feestje gegeven waar ik zelf niets aan hoefde te doen.
26 mei: 1 week voor vertrek. Ik ben redelijk ontspannen op mijn eigen afscheidsfeestje. Het is hartverwarmend, bijna alle dierbaren zijn aanwezig. De vele toekomstige bemanningsleden ontmoeten elkaar. Er is heerlijk eten klaargemaakt in vele smaken. Mijn vrienden besluiten dat ik vrijdag 1 juni om 10 uur vertrek en dat ze meevaren naar IJmuiden. Weer wat uren kwijt maar dat iswel leuk.
Zondag is de kater. Ik ben nu mentaal vertrokken maar moet nog een hele week werken aan Boanerges. Ik vertrek hoe dan ook op vrijdag 1 juni. Mijn wegbreng-bemanning heeft maar beperkt de tijd. Dus alles wat nog geen plaats heeft moet zeevast weggeborgen zijn. Soms zie ik niet hoe dat kan. Gelukkig heeft Boanerges 8 kooien en ik verwacht maar 3 bemanningsleden.
Maandag wordt het meer crisis. Sailtron heeft mijn radardispay al een maand en is niet in staat om die terug te sturen. Die grote watersportzaak in Zaandam kan ook niets betekenen. Dit zijn de momenten dat je je realiseerd dat aankopen via internet zo plezierig gaat. Die bedrijven zijn goed georganiseerd. Alles wat ik de afgelopen jaren via echte internetbedriven of E-bay gekocht heb in Nederland, Franrijk, Duitsland en de US was goedkoper en altijd binnen een week geleverd.
Gelukkig biedt Simon aan om de zaak af te handelen, dat scheelt me veel stress. De laatste weken werkte ik van s'ochtends 7.30 uur totdat ik letterlijk omviel, meestal rond 10 uur.
Donderdag xx juni, Volgens mij kunnen we morgen weg. S'ochtens halen Henk en ik eten. Hij gaat rustig op de bank zitten en begint systematisch alle maaltijden na te lopen en ik zeg regelmatig ja en okay,dat is wel een goed idee enzo. Tijdens de trip hebben we voortreffelijk eten, zoals altijd. Op Boanerges wordt altijd goed gekookt en dus lekker gegeten.
Vrijdag 1 Juni, vroeg op, laatste spullen aan kant en daar komen de eersten. Iedereen helpt opruimen. De tent wordt afgebroken, water halen, de opblaasboot komt aan boord waar Tom op de valreep nog wieltjes aan gemonteerd heeft. Alida maakt koffie en thee. Ik laat alles over mee heenkomen. Vertrekken, het is gelukt, ik ga weg. Zoveel jaren denken en zeggen dat je het gaat doen en je doet het. Ik ben een geluksvogel. Jammer dat het solo wordt en geen Marjan aan boord. Solo zal andere vaardigheden van me vragen, spannend. En dat solo is maar betrekkelijk. Er varen zoveel vrienden mee tot in de Carieb. Dan is mijn leven zoveel anders geworden, daar kan ik me nu nog geen voorstelling van maken.
Naar IJmuiden, gezellig met z’n allen, inclusief Aagje. Beatrijs herinnert me eraan dat ik al rond mijn twintigste van deze reis droomde. Boekenplanken vol met boeken van Welmoed en Klaas Honig en Moitessier. Ik heb een behoorlijke brok in mijn keel en vochtige ogen. Gisteren kreeg ik nog een Campina vlaggetje van mijn oude afdeling waar ik werkte. Campina heeft deze reis mogelijk gemaakt door de regeling die ze troffen met mij, ik ben ze dankbaar.
Bij de sluis krijg ik het weer moeilijk. Iedereen moet voor de sluis snel van boord, de lichten staan op groen. Nu denk ik, we hadden toch ook wel één schutting kunnen wachten? De zee op met Ewoud, Henk en Simon, prachtig weer, een zeer vriendelijk noordelijk windje. Het kan niet beter. Alleen de stuurautomaat doet het niet. Stress. Na een uur werkt hij weer. Slechte aarde. Hij heeft dan ook geen Yoga gedaan. Een nieuwe aarde met een paar stevige schroeven werkt ook. Maar ik ben uitgeteld. Blij dat ik de beste bemanning heb die het schip wel naar Engeland varen. En die mij buiten de wacht plaatsen. Fantastisch. Dat geeft rust.
Ik zit in een blauwe stoel onder het nieuwe kapje, mijn voorland voor vele jaren. Half buiten leven. De vermoeidheid dringt langzaam door maar ik ben toch nog alert. Er moet vast nog van alles opgelost worden. Simon stelt dat alles toch goed gaat en dat is ook zo. Langzaam voel ik me wegglijden. Geen zaterdagavond etentjes en zondagochtend koffie meer met Ewoud. Een traditie van meer dan 10 jaar. Maar als ik dan s’avonds de zon zie ondergaan vanaf het voordek dan voel ik me gelukkig. Een fantastische boot en een heerlijk huis is Boanerges. Zaterdag zitten we bij Dover in de dikke mist. Radar bij en SeaMe, de radar transponder. Ze zien ons wel. En we schuiven door in de witte omgeving. Ik zie lichtschip East Goodwin waarschijnlijk voor de laatse keer, het is altijd een vast punt op onze tocht naar het zuiden. Overdag klusjes, Navtex monteren, sleepgenerator proberen. En dan, als ik voldoende moed verzameld heb, de watermaker uit z’n winterslaap halen. Natuurlijk, hij doet het niet. Simon komt erbij zitten. Na verloop van tijd realiseer ik me dat ik de bypass niet aangezet had. En de watermaker heeft de hele tank leeggepompt in zee. Als ik de gebruiksaanwijzing netjes volg dan doet de watermaker het ook netjes. 35L per uur. We doen een blinde smaaktest. Perfect water, wat werkt het ding toch eenvoudig als je je aan de regels houd. Het eiland Wight met hangen en wurgen zeilend voorbij maar dan is de wind op. Kunnen we de nieuwe ingebouwde benzinetank gebruiken. Gaat niet helemaal vanzelf. We gaan door op de motor. Waypoint Dartmouth, ik wordt verder weg afgeleverd dan in de planning stond. S’nacht een lekkere wind, nogal veranderlijk. In de loop van de morgen arriveren we in Dartmouth. 68 uur, 378 mijl. Netjes. Prachtig weer, vertrouwde plek. De bemanning gaat het vliegtuig boeken voor morgen. S’avonds een laatste gezamenlijke maaltijd. Ik voel de uren oplossen, net als dat je vroeger een examen moest doen. En het valt niet tegen te houden. Dinsdagmorgen, een kort emotioneel afscheid, Ewoud, Henk en Simon in de taxi, een zwaaiende arm en dat is het. Nu ben ik alleen, wat nu. Maar naar de Library, internetten en mail bekijken. Nou mooi niet, Gmail werkt er niet. I am sorry. Dan maar wat de stad doorlopen en terug naar de boot. Een onbestemd gevoel. Ik moet er nog aan wennen. Iedereen is er nog maar ver weg. S’avonds avondeten aan dek, in de zon. Hier doe ik wat ik op de werf nooit deed, buiten zitten aan dek. Hier voel ik me vrijer, niet bekeken, hoewel iedereen kijkt en opmerkt dat het wel een grote boot is. De volgende dagen veel zaken aangesloten en getest. Veel werkt niet en dat doet een aanval op mijn gemoed. Toch ben ik redelijk ontspannen, ik krijg alles wel werkend op termijn. Maar af en toe een meevaller zou wel fijn zijn. Uiteindelijk heb ik nog steeds geen windinformatie, wel alle andere zaken als Course over ground, kompaskoers, diepte etc. En veel buiten zitten in de zon.
Zondag 10 juni vertrek ik naar Fowey. Grootzeil hijsen is in een wip gebeurd met de electrische lier en geen lazyjacks. Het is mooi weer, halve en voor de wind. Dit is prachtig. Ik lig te genieten op het voordek. Eindeloos naar de golven kijken. Als ik halverwege Fowey ben heb ik het gevoel dat het te snel voorbij zal zijn. En ik verleg de koers naar Falmouth. Heerlijk, nog wat uren extra, als zeilen altijd zo leuk is, kan ik het iedereen aanraden. S’avonds valt de wind weg en kom ik op de motor in het donker in Falmouth aan. Dan merk ik dat mijn gelaserde ogen wel goed zien, maar matig met schemering. Of zou het de leeftijd zijn. Ik ga voor anker in de haven. Mijn eerste solodag op zee volbracht. Ik ben tevreden. En op weg.